ჩვენი ბერძნული ნათლობა

ცხოვრებაში არსებობს ერთი საოცარი მომენტი,როდესაც ათასი შემოწმების და აზომვა-გასწორების შემდეგ საბოლოოდ დაიკავებ შენს კუთვნილ ადგილს

DSC_5351

თვითმფრინავში, მყუდროდ მოკალათდები, მოწყდები ხმელეთს და აფრინდები. ზუსტად ამ წამს იხსნება ახალი თავაგდასავლების,საინტერესო ადამიანებისა და შიშნარევი მოლოდინების კარიბჭე.

ამჯერად ბერძნული ვოიაჟის შესახებ მოგითხრობთ,რომელიც სრულიად მოულოდნელად საუკეთესო მეგობრის შვილის ივლისში მონათვლით გადაწყდა.

დაუყონებლივ ვიყიდე ვიზეარის ბილეთი და 2 კვირის განმავლობაში პერიოდულად ვთიშავდი ტელევიზორს, როდესაც ვიზეარის შესახებ საშინელ ახალ ამბებს აცხადებდნენ, შესაბამისად ბილეთის გაუქმების ცდუნებასაც მარტივად გავუმკლავდი.

სწრაფად მოახლოვდა ფრენის დღეც!

ღამით დედა ზურგჩანთას ჩუმად დაეპატრონა და გაძეძგა ღერღილით, მჭადის ფქვილით, ფელამუშით, ხაჭაპურით და სხვა ქართული კულინარიული სიამაყეებით. მეც მოვეჭიდე ჩემს 9 კილოიან ჩანთას და გავეშურე კოპიტნარისკენ.

ფრანკფურტის და სხიპოლის აეროპორტზე გაზრდილი გოგონასთვის ქუთაისის აეროპორტი იმდენად პატარა აღმოჩნდა, რომ ცოტა დავიბენი კიდეც. ჯერ იყო ხელბარგი ჩამომართვეს: ახალი წესიაო და შეწინააღმდეგებისას ლამის კრუნჩხვებში ჩამივარდა ოპერატორი. შემდეგ იმდენად სიმპატიური პილოტები შემომეფეთნენ, სულაც სტიუარდესების რეგისტრატურაში ამოყავი თავი. თუმცა საბოლოოდ მაშინ გამოვფხიზლდი, როდესაც  თვითმფრინავში ფანჯარასთან მოკალათებულს გვერდით მავნებელთვალება მაღვალაკი ბავშვი მომიჯდა და 2 საათი და 30 წთ. მამყოფა ძალადობრივ სიფხიზლეში.

ჩავფრინდი სალონიკის აეროპორტუკაში. გახსოვთ, დედაჩემმა ჩანთა რომ მჭადის ფქვილით და ღერღილით გამოტენა? ზუსტად ამიტომ ჩემს ჩანთას 25 წუთი დააგვიანდა და ჩემი ფსევდო-კოკაინი სულ კაბებსა და ფეხსაცმელებში მიმობნეული დამხვდა კრემატორიუმის ფერფლივით. თუმცა ამ  ცდა-ლოდინში  წამითაც არ მომიწყენია: შემომესივნენ ბერძენი სტუმართმოყვარე კოღოები, ვითომ თმოგვის ციხე ვიყავი და ვითარ ტკბილი სისხლი იხილეს ათარეშდნენ მუნით!

36580710_644520792569103_8365761844886896640_n.jpgჩანთის აღების შემდეგ კი, მე როგორც ლუზერი პაბლო ესკობარი, მეწისქვილეს უფრო ვგავდი ვიდრე მგზავრს.

აღმოჩნდა,რომ ამ 25 წუთში ემილის(ნათლობის მთავარ გმირს) მთელი აეროპორტი გაუცვნია და მე ერთადერთი რომ გამოვბორიალდი დაბნეული, გაჩეჩილი,დაკბენილი და ფქვილიანი, ყველამ მიცნო და ატყდა შეძახილები ნათლია ეს იქნებაო. პაბლო ესკობარის შემდეგ თავი დონ ვიტო კორლეონე მეგონა და ამ ფიქრებში გართულს, სრულიად მოულოდნელად ჩამეხუტა ღიმილიანი ლურჯთვალება ანგელოზი,რომელიც მიტატუნებდა თავის პატარა თითებს ჩემს გაბურძგნულ თმებში… რა ვიგრძენი, ამის აღწერა შეუძლებელია… ეს ნათელმირონობის საიდუმლოა…მხოლოდ ნათლიის და ნათლულის!36524087_1681666258554621_6991893903880224768_n.jpg

ემოციების ატრაქციონის შემდეგ  გავეშურეთ სახლისკენ.

შარშანდელი გამოცდილებით ვისწავლე,რომ როდესაც გიორგი(მაიკოს მეუღლე) და მაიკო რაიმეს მთავაზობენ- დაუყონებლივ თეთრი ალამი უნდა ავაფრიალო. თან ჩვევაში აქვთ: თუ ვიტყვი რომ ამერიკანო მიყვარს, უნდა შემეწინააღმდეგონ და ცხელი შოკოლადი შემომთავაზონ. მოკლედ, ამჯერად გადამიწყვიტეს, რომ კაპუჩინო უნდა დავლიო. ერთი კი ამოვიბურდღუნე მარტო უშაქროს ვსვამ თქო, მაგრამ იმ წამიდან მოყოლებული მთელი კვირა ყველა ყავას მინიმუმ 3 კოვზი შაქრით ვსვამდი, თან თავად ურევდნენ მზრუნველურად.

და დაიწყო მზადება ჩემს გასასუქებლად და ნათლობითვის.

36750166_647552142265968_8446083342549385216_n

ბერძნული ნათლობა ძალიან ლამაზი,სანახაობრივი და სიმბოლურია. სტუმრებს ადვილად იცნობთ, ერთნაირი ჯვრიანი ბანტებით, სამახსოვრო ბონბონერით, მხიარული და ადამიანთმოყარე მღვდლებით,რომლებიც დაივინგის გაკვეთილებს არ უტარებენ ბავშვებს. არც ძაძებით გამოგედევნებათ ვინმე წვივი და ყელი დაიფარეო და არც წითელი პომადის გამო დაგიბრიალებენ თვალებს. იცი, რომ ეკლესიაში შესულს ასტამს არავინ გდრუზავს თავში.

 

ნათლობის დაწყებისთანავე ბერძენმა მღვდელმა (რომელსაც მინიმუმ 3-ჯერ მაინც ვუთხარით, რომ ბერძნული არ ვიცოდი) მთელი გულდასმით გადამიშალა წიგნი და მეუბნება, წაიკითხეო.36670158_647553192265863_3452770917023744000_n.jpg ალბათ მრწამსი იყო ის ტექსტი. მეც ვდგავარ ოროსანი ბავშივით, რომელსაც დავალება და ყველაფერი სახლში დარჩა. მხარი გავკარი მაიკოს, რომელიც დამპირდა, რომ მღვდლის ნათქვამს ყველაფერს მითარგმნიდა. მაიკომაც არ დააყოვნა და მღვდლის ფრაზებს მითარგმნის ისევ ბერძნულად ოღონდ უფრო ნელა და დამარცვლით. ალბათ უნდა დამეყოლებინა ქართულად მითარგმნე თქო.  ჩემი ენის უცოდინრობა სრულად დასაჯერებელი მაშინ გახდა,როდესაც მღვდელმა ყველას გვთხოვა, თავი დაგვეხარა და 3-ჯერ შეგვეკურთხებინა ეშმაკი. მე კიდევ ყელმოღერებული ვიდექი ირაკლი ღარიბაშვილივით და  ეკლესიის მოხატულობებს ვათვალიერებდი. აქაც უნდა აღინიშნოს, რომ მღვდელმა თავში ჯვარი კი არ მხეთქა და თვალნი კი არ დამიბუშტნა, ბერძნულად დასძინა ‘მგონი ამ გოგომ ბერძნული ენა არ იცისო’ და განაგრძო ნათლობის რიტუალი.36637545_1685032094884704_6773463038415601664_n.jpg

შემდეგ თბილისელ ვაკელთან გათანაბრებულმა ბერძენმა ქალბატონმა ‘პერო’ იშიშვლა და ინგლისურად გამიბა ბაასი. მეც ვუსმენ და დაახლოებით ამბობს, რომ ‘I am an Olive’-ო , მეც მივუგე ‘I am a table’ -თქო და ამ ბრწყინვალე დიალოგს მოჰყვა დიაგნოზი, რომ თურმე ინგლისური არ მცოდნია. მეთქი შენ კი გაჩვენებ სეირს თქო და შემდეგი 3 საათი სულ ‘slower, slower’ ვაძახებინე. გადავირტყი ბერძნული ვაკე ბეჭებზე!

საბოლოოდ, ორი პრეტენზიული და წუნკალი ხასიათის მქონე მდედრმა იდეალურად გავუგეთ ერთმანეთს და შევთანხმდით, რომ მის მეგობარ კვიპროსელ მილიონერს დავთანხმდებოდი პაემანზე!

ხომ გაგიგიათ კარგ მოგზაურს ყველა პორტში უნდა ჰყავდეს მინიმუმ ერთი ‘მეგობარიო’?!

ჰოდა, შემდეგი გაჩერება დაე იყოს კვიპროსი!

lidow_201876143549746

 

Advertisements

რატომ არ ვარ ბედნიერი? ანუ მე და ჩემი კრემატორიუმი

ადამიანებს რომ ეკითხებიან რისი გეშინიაო, ისინი ძირითადად პასუხობენ ობობების, გველის, უფულობის ან კიდევ ღალატისო…

ერთხელ მეც მკითხეს და მივხვდი, რომ მარტო საყვარელი ადამიანების დაკარგვის მეშინია.

13 წლიდან მე და სიკვდილი ერთად მოვდივართ. ლამის შინაურ მტაცებელ ფრინველად მექცა. მოვა ხოლმე, ცოტა ხნით გაჩერდება და შემდეგ ხან ვის წამართმევს,ხან ვის…

მეც თითოეულ წამსა და წუთზე ჩასაფრებული ვარ, რომ დავტკბე და ბოლომდე შევიგრძნო ჩემს საყვარელ ადამიანებთან ერთად. ვინც მიყვარს დავდევ ხოლმე ჩემი კამერით და ათას ფოტოს ვუღებ. შემდეგ არც ერთს არ ვშლი და ყველას თვალის ჩინივით ვინახავ

ახალი ადამიანების შეყვარებაც მეშინია…მგონია, რომ მათაც წამართმევს სიკვდილი და ამდენს ვეღარ გავუძლებ

ამიტომ ჩაკეტილი და გულჩათხრობილიც გავხდი

დღეს 31 მარტია და 6 წლის წინ ამ დღეს მამა გარდამეცვალა…

დრო არ აშუშებს ჭრილობებს. დრო საერთოდ არაფერს არ აკეთებს…გარდა იმისა, რომ მიდის და სხვა სიკვდილებთან მაახლოებს.

ახალი წელი რომ დაიწყება ჩემთვის მთელი წელი საყვარელი ადამიანების დაღუპვის თარიღებია

ჩემი გული კიდევ კრემატორიუმია,ფერფლად ქცეული მოგონებებით.

ისიც მითხრეს ბედნიერება სირცხვილი არ არისო…

მე არ ვარ ბედნიერი…ბედნიერი მაშინ ხარ როცა შენს ბედნიერებას საყვარელ ადამიანებს უზიარებ: მე კიდევ სიკვდილი არ მაცდის…

დიდი ხანია არც სიკვდილის აღარ მეშინია…ხანდახან ვნატრობ კიდეც.

ჩემი საყვარელი ცოცხალი და გარდაცვლილი ადამიანების რაოდენობა უკვე თანაბარია…ვარ ესე გახლეჩილი ცოცხალ დედასა და გარდაცვლილ მამას შორის ნახევრადცოცხალი შვილი…

ჩემი ტკივილი არავის ესმის და აღარც მოველი რომ გამიგებენ…შეიძლება მთელი ცხოვრება იცხოვრო და იმდენი განსაცდელი ვერ ნახო  რაც მე 27 წლამდე ვნახე და გამოვიარე…

ცოტა ხნის წინ ბიძაც გარდამეცვალა…ალბათ ფიქრობთ ბიძა რა განსაცდელიაო…ჩემი ბიძა კიდევ სხვა ბიძებს არ ჰგავდა…

მე სხვანაირი ოჯახი მაქვს:უცნაური, თბილი და კეთილი. ეს ნათესაური სახელები თითქოს აუფერულებს იმ სიყვარულს და სიახლოვეს რაც ჩვენ ერთმანეთის მიმართ გვაქვს. არც ეს ესმის სხვას. ამიტომ როცა ჩემი ბიძაშვილების შვილებზე მეკითხებიან ვინ არიან ასე რომ გიყვარსო…პირდაპირ ვეუბნები დისშვილები არიან თქო 🙂

მე ვერ ვარ ბედნიერი და არ მრცხვენია ამის…

ინერციით, ტკივილით და ტანჯვით ვცხოვრობ

ხანდახან საკუთარ თავს უფრო დიდ ტრაგედია-გადატანილ ადამიანებს შევადარებ ხოლმე, პატარა ნუგეში რომ ვიპოვო…ხან ვის ვადარებ ჩემს თავს და ხან ვის,მაგრამ არ მშველის. ტკივილს ვერ მინელებს, ვერც მაძლიერებს

ხანდახან საჭმლის ჭამაც მრცხვენია,ღიმილიც…

14 წელია მოვდივართ მე და სიკვდილი ხელიხელჩაკიდებულები და მე მარტო ვარ…ჩემი ცხოვრებაც განაჩენია, ყველა გაღიმება-სიმამაცე და ყველა მოგონება – ტკვილი.

მე არ ვარ ბედნიერი და არ მრცხვენია ამის აღიარების…

გინახავთ ‘ადინაცატი’ სახლის სახურავზე?

ამბავი 2

‘ჩემი ზაფხული’

მე ძალიან საინტერესოდ გავატარე  ზაფხული. ეს ზაფხული ყველაზე კარგად დამამახსოვრდა. დედამ და მამამ ქუთაისში წამიყვანეს ექსკურსიაზე. ქუთაისი თბილისიდან ძალიან შორსაა. მთელი დღე გზაში ვიყავით.

მამამ მითხრა ადრე ქუთაისი სატახტო ქალაქი იყო და იქ ბევრი ეკლესიებიაო. ჩვენ ყველა ეკლესია ვნახეთ, მაგრამ მე ყველაზე მეტად ერთი მანქანიანი სახლი მომეწონა.

ერთ-ერთ ქუჩაზე, ქუთაისში სახლის სახურავზე ლურჯი მანქანა იყო დასმული. ეს მანქანა პირდაპირ გზას უყურებდა. მამამ თქვა, იქ ავარია მოხდა და ეს მანქანა სახლის სახურავზე დაფრინდაო, შემდეგ ვეღარ ჩამოიყვანეს და იქ დარჩაო.

ქუთაისი საინტერესო ქალაქია. იქ ბევრ უცნაური რამეს ნახავთ.

ამბავი 3

17-18 წლის რომ შევიქენი  სასწავლებლად ტიფლის-ქალაქში გამგზავნეს. მორცხვი, მორიდებული და თავმდაბალი მარიტა  სულ მარტო დავრჩი ამ ვეებერთელა უნივერსიტეტში  და მთელი არსებით ჩავერთე გაცნობა-დამეგობრების ორომტრიალში.

ერთ-ერთი ლექტორის დაულაგებელმა სილაბუსმა თბილისელ სტუდენტთან გადამკვეთა. გაცნობის სცენაც ყველასათვის ნაცნობი სცენარით წარიმართა:

-მე ნინო მქვია.შენ რა გქვია?

-მარიტა. (უცხოებთან დიდი მჭერმეტყველებით არ გამოვირჩევი ხოლმე)

-სადაური ხარ?

-ქუთაისელი.

-შიგ ქუთაისში ცხოვრობ თუ…? (სულ მაინტერესებდა ამ თუ…-ს რა მოჰყვებოდა ხოლმე, მაგრამ ფრაზა სულ თუ-სთან წყდებოდა ხოლმე)

-შიგ ქუთაისში!

-შიგ ქუთაისში სააად?რომელ უბანში?

-საფიჩხია.

-ეგ რომელი უბანია? (თუ უბნებში ვერ ერკვევა, რაღატო მეკითხება?!)

-გელათის მონასტრისკენ რომ მიდიხარ გელათის ქუჩა ჰქვია.

-ისე, ქუთაისლები მაგარი დარტყმული ხალხი კი ხართ.

(ზოგადად, ქუჩის შემდეგ მეკითხებოდნენ ქუთაისში გიორგის თუ იცნობო, მაგრამ ეს რაღაც ახალია და დავინტერესდი)

-რას გულისხმობ?

– ქუთაისში ერთხელ ვარ ნამყოფი და მარტო 1 სახლი მახსოვს: გელათისკენ მივდიოდით და ვიღაცას სახლის სახურავზე ლურჯი ადინაცატი ჰყავდა შემოსმული. შემდეგ ეს ამბავი სკოლაში მოვყევი და კლასელები დღესაც დამცინიან. შენ ქუთაისელი ხარ და ეგეთი სახლი ხო მართლა არსებობდა?

-კი, არსებობდა.

-ვაააა,შენ გაიხარე. არადა არც ერთი ჩემი კლასელი არ მიჯერებდა თბილისში. ახლოს ცხოვრობ მაგ სახლთან?

(თანდათან მიწა მენგრევა, უფსკრულისკენ მივექანები, რაღაცები მემართება. არ დაგავიწყდეთ,რომ მორცხვი, მორიდებული და მარტოდმარტო დარჩენილი მარიტა ვარ)

-არა, მანდ ვცხოვრობ, თქო ვბლუკუნებ

-ვერ გავიგე, როგორ? როგორრრრ?

თავს არ მანებებს! ჩამეძია! (ნეტა საერთოდ რად მინდოდა ის სილაბუსი, ყოფილიყო გაურკვეველი)

დაბნეულობისგან ამოვიბლუყუნე: მაგ სახლში ვცხოვრობ თქო

კიდევ არ მეშვება და მამეორებინებს. მეც  უკვე მკაფიოდ, ბოლდით და 28-იანი შრიფტით ვეუბნები:

hqdefault

ეგ არის ჩემი სახლი თქო!

 

ამის გაგონების შემდგომ თუ იმ გოგოს ემოციების წარმოდგენა გიჭირთ მაშინ უბრალოდ გაიხსენეთ ნაწყვეტი ფილმიდან ‘შერეკილები’ ასეთი სახეცვლილებით: ხომ გეუბნებოდით მანქანა იყო სახლის სახურავზე თქო, თქვე კუდაბზიკა თბილისელებო?!

ამბავი 1:

მამაჩემი გულკეთილი ადამიანი იყო. სითბოს და სიყვარულის გამოხატვა უჭირდა, მაგრამ ქცევებსა და გადაწყვეტილებებში კარგად ჩანდა მისი გრძნობები. ყველა ნივთს ინახავდა ხოლმე როგორც მოგონებების სიმბოლოს. დღემდე მის უჯრაშია ჯარის ამხანაგების საცხოვრებელი სახლების მისამართები და საკონტაქტო ტელეფონის ნომრები, ჩვენი პირველი კლასის რვეულები,მეგობრების ფოტოები, დაბადების დღეები და  სხვადასხვა მნიშვნელოვანი თუ უმნიშვნელო ჩანაწერები.

მამას ერთი ლურჯი მანქანა ჰყავდა ე.წ. ‘ადინაცატი’, რომელმაც შეასრულა საკუთარი მისია, ამოწურა ქარხნული შესაძლებლობები და სუფთა სინდისით გაფშიკა ოთხივე ბორბალი. მამას მანქანის გაყიდვა ძალიან გაუჭირდა. მისი ორივე შვილი სამშობიაროდან სწორედ ამ მანქანით გამოგვიყვანა. სხვა ნივთებს თუ უჯრაში ინახავდა, ადინაცატს ვერც ჯიბეში ჩაიდებდა და ვერც უჯრაში შეკუჭავდა. ეზოშიც მობეზრდათ ეს უფუნქციო მანქანა დედას და ბებოს. ხომ იცით ქალები რა წესრიგის მოყვარულნიც ბრძანდებიან.

ამიტომ მამას ულტიმატუმი წაუყენეს: ან გაყიდე ეს მანქანა ან ჩვენს თვალსაწიერს მოაშორეო!

საკითხის უკეთ აღსაქმელად აუცილებელია იცოდეთ ჩემი ეზოს სტრუქტურა,რომელიც ორი სახლისაგან შედგებოდა:  მთავარი, ორსართულიანი სახლი სახურავით და მეორე – ეზოს წინა მხარეს,გზის პირას, განცალკევებულად მდგომი სამზარეულო ოთახი, რომელიც მომავალ პერსპექტივაში სახლად მოაიზრებოდა. თუმცა იმ ეტაპზე მხოლოდ ოთხკუთხედი ოთახი იყო, სახურავისა და სხვა რეგალიების გარეშე.

ულტიმატუმის წინაშე დარჩენილმა მამამ არც აცია, არც აცხელა: დაუძახა 7 ბეჭებგანიერ მეზობელ კაცს და ეს ჩვენი ადინაცატი ძლივძლივობით დასვეს სამზარეულოს თავზე. შემდგომი 7 წელი ამშვენებდა იმ ოთახს ლურჯი ადინაცატი.

ჩემს მეხსიერებაში ადინაცატი ოჯახის წევრივით იყო. ჩვენი სახლის ყველა ოთახიდან ადინაცატს გავსცქეროდით,  ყველა კბილი მე და ჩემს ძმას იმ მანქანაში გვაქვს შეყრილი იმ იმედით,რომ კბილის ფერია თუ არა წრუწუნა მაინც წააცუნცულებდა ჩვენს კიჭებს. შემდეგ პერიოდულად ავდიოდით და ვამოწმებდით მიჰქონდა თუ არა  ნადავლი კბილის ფერიას რათა ახალი კბილი სწრაფად ამოგვსვლოდა. კუკუ-დამალობანას რომ ვთამაშობდით  სულ იქ ვიმალებოდით და თამაშსაც ვიგებდით. ვერასოდეს ვერავინ გვპოულობდა,რომც დავენახეთ  სახურავზე ამოსვლა ყველას ეშინოდა. ახალ წელს მაშხალებსაც ადინაცატიდან ვისროდით, ‘რულზეც’ ვსხდებოდით და  ‘ვგონკაობდით’.

საბოლოოდ, სახლის მშენებლობის დასრულება გადავწყვიტეთ, შევამკეთ სახლისათვის საჭირო რეგალიებით ეს 1 ოთახი და ადინაცატიც ჩამოვალაბორანტეთ. დროც ულმობელი აღმოჩნდა ადინაცატის მიმართ, წაართვა პირვანდელი ეშხი და პეწი. დიდი ხანი ვინახავდით ადინაცატის კარს, თუმცა საბოლოოდ მანაც განუტევა სული და დანებდა ჟანგის ულმობელ მარწუხებს.

ამბავი 4: 


DSC_3058 copyახალი წელი მოდიოდა, მეც ქუთაისში გავქანდი და სახლში მოვყევი ჩვენი ადინაცატის საქვეყნო პოპულარობის შესახებ. მამამ დედას გულდაწყვეტილმა შესჩივლა:

-საერთოდ არ სჭირდებოდა სამკუთხედი სახურავი ჩვენს სახლს. გაგვეკეთებინა მოსწორებული სახურავი და იქაც შევსვამდით ჩვენს ადინაცატსო.

ყველანი გულდაწყვეტილები დავეთანხმეთ მამას.

ქუთაისლები არ ვიცი, მაგრამ გოტიაშვილები ნამდვილად დარტყმულები ვართ!

5 ნერვებისდამწყვეტი და ჩამოუყალიბებელი ბიჭი

კლავიატურის ბიჭები- ეს ბიჭები მაქსიმალურად გაურბიან თქვენთან შეხვედრასა თუ ნებისმიერ ფიზიკურ კონტაქტს. გამოირჩევიან ელექტრონული აქტივობით და მგონი შვილის ჩასახვისა თუ აღზრდის ელექტრონულ მეთოდებსაც კი ფლობენ. გამაგრებულნი არიან მესენჯერში, ტინდერში და მსგავს ზესოციალურ ციხესიმაგრეებში.⌨️
სრულყოფილი ბიჭები- ფიზიკურად აუტანლად სიმპატიური, დახვეწილი სტილის მქონე, კარგი ‘ოჯახის შვილი’, მანქანებს დიდად ვერ ვაფასებ მაგრამ როგორც წესი ჰყავთ და არიან მოევროპელო-მოგრუზინო ტიპები. აი, ემინემსაც რომ უსმენენ და რუსულებსაც ოღონდ დახვეწილ რუსულებს. თუმცა, სტოლბას რომ კაბა ჩააცვათ, სტოლბასაც კი აედევნებიან დასაკერად. კერავენ ყველას და ყველაფერს რაც მდედრობითი სქესის მქონეა.ვერ თმობენ თავისუფლებას და ბერბიჭებადაც რჩებიან. შემდეგ იხსენებენ ხოლმე პირველ შეყვარებულს(მეტი არ ჰყოლიათ), ოღონდ არ გეგონოთ რომ რაიმეს ნანობენ)))
გოას ბიჭები- ასეთებს ახასიათებთ ფრაზები: ეს ცხოვრება ნაგავია, ყველაფერი უაზროა, ყველა მგელია, თქვენ ცხოვრების რეალურ აზრს ვერ ხედავთ, მე ვერასოდეს ვერავინ გამიგებთ და ა.შ. ამასთანავე, ოცნებობენ წავიდნენ ან დაბრუნდნენ გოაზე და მოკვდნენ იქვე ნეტარებაში. ისინი როგორც წესი ეტანებიან მარიხუანას და კლუბურ ნარკოტიკებსაც. თუ გოაზე ნამყოფია მაშინ უფრო მეტსაც. ასეთმა ბიჭებმა თავადაც არ იციან რა უნდათ. ეგზისტენციალური კრიზისი აქვთ
სასტავის ბიჭები- ეს ბიჭები კარგები არიან ყველანაირად. მათთან რაღაც ეტაპამდე ყველაფერი იდეალურად მიდის. უბრალოდ, სრულიად მოულოდნელად ეს ბიჭები უცხოვდებიან და გაფრენდზონებთ. შემდეგ ცდილობს გაგაცნოთ მისი მეგობრები და მათთან დაგამეგობროთ. თუმცა ეს მეგობრები ქუჩაში გაიგნორებენ, სახეებს გიკერავენ და მაგრად ‘არ ევასები’. მოკლედ, რომ ვთქვათ ამ ბიჭს ჰყავს სამეგობრო წრე, რომელიც დაკომპლექტებულია დაუქორწინებელი გოგო-ბიჭებისგან და ამ სასტავის სიმყარეც სწორედ წევრთა “მარტოხელობაზეა” დამყარებული. როგორც კი ისინი შეამჩნევენ რომ თქვენი ურთიერთობები სერიოზულდება, რა თქმა უნდა სასწრაფოდ ჩაერევიან და ეცდებიან გადაგჭრან. თუ მაინცდამაინც მოახერხეთ დაოჯახება ეს მეგობრები კვლავ განაგრძობენ თქვენს დაბულინგებას და თქვენს მეუღლეს ‘ცოლის მონასაც’ დაუძახებენ
გრუზინები- არსებობს 2 სახის გრუზინი ა) ნამდვილი გრუზინი რომელიც თავიდანვე გიხსნის საკუთარ მოთხოვნებს(არ უნდა ეწეოდე სიგარეტს, კლუბში არ უნდა დადიოდე და ა.შ.) ბ) ვითომ ევროპელი მაგრამ სინამდვილეში გრუზინი. ამ ორიდან პირველი როგორც წესი პათოლოგიურად ეჭვიანია და ხშირად მათი ცოლები ფემიციდის მსხვერპლნიც ხდებიან. ეს განსაკუთრებით საფრთხილო კატეგორიაა

პარიზი და ჯანდაბა მე!

პირველად  იუთუბზე რომ ვნახე ქოლდფლეის ლაივ-შოუ პარიზში, იმ წამიდან ამოვიჭერი გულში მათ კონცერტზე წასვლა მაინცდამაინც პარიზში და დავიწყე დანაზოგის გაკეთება! როგორც იტყვიან, კაპიკს კაპიკზე ვადებდი და ვცდილობდი, დავწეოდი და გამესწრო ევროს კურსის ამბიციებისთვის ლართან მიმართებაში.

მზიანი იყო თუ არა არ მახსოვს, მაგრამ  შარშან, ერთ დღეს, სასწაული მოხდა. ჩემს წინაპრებს, მშობლებს, ნათესავებს და მე თუ რაიმე სიკეთე ჩაგვიდენია, ყველა უკან დამიბრუნდა: ევროპარლამენტში ამიყვანეს სტაჟიორად.DSC_0115.JPG

მეც დრო ვიხელთე და ჩემი ოცნების განსახორციელებლად თადარიგი დავიჭირე: თებერვალში მთელი 260 ევრო მივაშავე ვიღაც გადამყიდველს, რომელმაც 4-ჯერ უფრო მეტი გადამახდევინა ვიდრე ბილეთის რეალური ღირებულება იყო და თან დააყოლა, ხანდახან არც უშვებენ გადამყიდველისგან ნაყიდი ბილეთითო.

მაისში ბრიუსელშიც გავფრინდი, ჩავები ევროპარლამენტის მუშაობის ფერხულში. ხან ტერორისტებს ვემალებოდი ქალაქის ქუჩებში და ხან სახლისკენ მიმავალი გზის პოვნას ვცდილობდი.

dsc_0252.jpg

მოახლოვდა ჩემი კონცერტიც. წავედი  სადგურზე, ვიყიდე flixbus-ის ბილეთები ბრიუსელი-პარიზი-ბრიუსელი ასრაღაცამდენ ევროდ.

ყველა ფორუმზე ვიკითხე და 90/10-ზე არ შემიშვებდნენ გადამყიდველის ბილეთით. მაშინაც ისევ ვთხოვე ღმერთს კიდევ გაეხსენებინა იქნებ მე და ჩემს წინაპრებს

Screen Shot 2018-03-02 at 11.11.24 PM.png

გვქონდა სხვა ჩადენილი სიკეთეები და როგორმე იმ სიკეთეების ხათრით ვინმე ვინსენტად მოვჩვენებოდი face control-ს,რომლის სახელი და გვარიც მთელი ზარ-ზეიმით, მუქი შრიფტით იყო გამოჭიმული ჩემს ბილეთზე.

მერე ერთ წუნწკლიან დღეს ავდექი და წავედი ჩემი  ქოლდფლეის კონცერტზე.

პარიზში შევედი თუ არა მზემ გამოანათა, წვიმამ გადაიღო, მაგრამ რომ გითხრათ პარიზში შესვლისას ფრანგული სურნელი მეტაკა და სახე ჩამომხოკა თქო, მოგატყუებთ 🙂  ცივილურად შევხვდით მე და პარიზი ერთმანეთს, როგორც ნამდვილ ევროპელებს შეგვეფერებოდა.

კონცერტის დაწყებამდე 6-7 საათით ადრე მაინც ჩავედი. აკონკილ ეიფელის კოშკზე დიდად არასოდეს ვგიჟდებოდი და ამიტომ ძირითადად პარიზული სასაფლაოები და სხვა ‘მოთხოვნადი’ ადგილები მოვინახულე.IMG_20170728_134643_947.jpg

მოახლოვდა კონცერტზე შესვლის ჟამი. შესასვლელთან რიგი არის 1 კილომეტრიანი და მზეც სადისტურად მაჭერს. 3 საათი ასე მაჭერდა მზე, უკვე ვინსენტს კი არა გაჭყლეტილ ნიორს ვგავდი.

IMG_20170716_132219_629.jpg

ამ ყველაფრის პარალელურად, დინამიკი ბოლო ხმაზე გაჰკივის ორ(ფრანგულ და ინგლისურ) ენაზე: გადამყიდველებთან ნაყიდი ბილეთები თუ გაქვთ, კონცერტზე არ დაიშვებითო. თან, ეს ოხერი, ფრანგულიც ვიცი და ინგლისურიც.

ამეწყო საქმე!

რაც ლოცვა ვიცოდი ყველა ვთქვი და მივედი ამ ახმახ face control-თან….მოკლედ, ვინსენტი კი არა ბილეთზეც  კი არ დაუხედავთ. რომ შევედი 20 წუთი არ მჯეროდა და ვფიქრობდი უკან გაბრუნებას.მერე ვიღაცამ მიჯიკა- აქ გაჩერება არ შეიძლებაო და ლამის კიბეებზე დამაგორა.

შემდეგ 9 ევროდ 2 ყლუპი კოკა-კოლა ვიყიდე და შევედი ხალხის ბრბოში. ჩემი ჭკუით ადრე მივედი კარგი ადგილის დასაკავებლად მაგრამ დაახლოებით 3000 ადამიანსაც იგივე უფიქრია. თან ეს ევროპა, ვიზალიბერალიზაცია, მე რო ქართველი და მაშასადამე ევროპელი ვარ, გამახსენდა ყველა პრო-ევროპული ფრაზა და გადავწყვიტე, რომ ჩემს წინ სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაფსკვნილი, ბათუმში ალის და ნინოსაც რომ შეშურდებოდა ზუსტად ეგეთი აღტკინებული წყვილიც მშვენიერი ხედი იქნებოდა. თან ამ მწარედ მარტოხელა გოგოს ყველა იმათ ხვევნა-კოცნაზე თმები და ნერვები მონაცვლეობით მებურძგლებოდა.

შემდეგ საბედნიეროდ ჩემს გვერდით ვიღაც შეწუხდა და 200 ადამიანი ამ კაცს გაჰყვა და მეც 201 სვლით დავწინაურდი.

დაიწყო შოუ და 4 საათი ზღაპარში ვიყავი. IMG_20170717_005035_950.jpgშემდეგ რაც მახსოვს ის იყო, რომ 11-ის ნახევარი გახდა. მატარებლის სადგური იქვე ახლოს იყო და გადავწყვიტე განრიგში გათვლილი 3 მატარებლით ადრე გავსულიყავი,რათა თავის დაზღვევის მიზნით ავტობუსის გასვლამდე ნახევარი საათით ადრე მივსულიყავი ავტო-სადგურზე.მოკლედ 1 მატარებელი არ მოვიდა, მეორემ საერთოდ არ გააჩერა, მესამემ დააგვიანა და მეც დამაგვიანდა ჩემს flixbus-ის ავტობუსზე. 12-ის ნახევარია და შარლ დე გოლის აეროპორტში ვიყინები. 12-ზე შემდეგი ავტობუსი მოვიდა, რომლის ბილეთიც არ მქონდა ნაყიდი და რა თქმა უნდა ავტობუსიც სავსე იყო. თავი რომ არ შეგაწყინოთ, სახე მაქვს ვეზუვმა რომ პომპეის გადაუარა დაახლოებით ეგეთი. მძღოლს სიტუაცია ავუხსენი და ვთხოვე, რაიმე მიშველე  ბიძია-ბაბუა და მოგცემ ჩემს უკანასკნელ ას ევროს თქო. მძღოლმა- დამელოდეო. ველოდები მეც საწყლად ატუზული გრძელ და ცივ რკინის სკამზე. მძღოლმა მოდი, გვაქვს 1 ადგილიო. ის ის არის ფეხი უნდა ავადგა ავტობუსის პირველ საფეხურზე 3 ფერადკანიანი მორბის, ხელი ჩამავლეს: 2 მაკავებს, 1 კივის ტურასავით. როგორც კივილიდან გავარკვიე მძღოლმა ასვლის უფლება მომცა მე და არა მათ, რის გამოც ამ ახალგაზრდებმა მძღოლს რასიზმში დასდეს ბრალი. მძღოლი უხსნის, რომ მხოლოდ 1 ადამიანის ადგილი აქვს და არა 3-ის. რაზეც პასუხობენ რომ ფეხზე დადგებიან, რაც აკრძალულია. მძღოლი ჩემს დახსნას ცდილობს. მაგრამ უკვე ჰაერში ვყავარ ამ ფერადკანიანებს და რას მოვერევი, ჩანთიანად 53 კილო ვარ. საბოლოოდ, 1 გოგო რომელიც ტურასავით გაჰკივის და ასევე ფრენა ჰქონია (ის 2 რომელიც მე მაკავებს გამცილებლები ყოფილან) ცდილობს ის ჩემთვის განკუთვნილი ადგილი დაიკავოს და მძღოლს ფიზიკურად უპირისპირდება. საბოლოოდ მე აღარავინ მაკავებს და ყველა მძღოლთან ფიზიკურ დაპირისპირებაშია ჩართული. მძღოლმა ყველას ჯანდაბამდის გზა გქონიათ, მოგვიკითხა სანათესაო,მოხურა კარი და დაგვტოვა ოთხივე “სამანიშვილის დედინაცვლში”ბეკინას ცოლის ორსულობით  გაცეცხლებული პლატონივით.

მომენტალურად ამივარდა ისტერიკული ტირილი. 1 ფერადკანიანი ბოდიშს მიხდის, მეორე საცემრად მომსდევს შენც რასისტი &^%$*# იქნებიო და ის 1 აკავებს. საბოლოოდ დავაში აეროპორტის დაცვა ჩაერია და მომშორდნენ ეს გიჟები. როცა ფრანგები ინგლისურად ალაპარაკდნენ მივხვდი რომ უკვე ნამდვილად ვეზუვის ლავა-გადავლილი სახე მქონდა. ღმერთს უკვე ვეღარ შევაწუხებდი, ყველა თხოვნა გავხარჯე. ეგ კი არა, მინუსებშიც ვიყავი გადასული.

DSC_0270

შემდეგი ავტობუსი დილით, 4-ზე მიდიოდა. იქამდე აეროპორტის დაცვამ უფლება მომცა აეროპორტში მომეცადა.

 

1-2 საათი ავტობუსს ცხრად მოკეცილმა ველოდე სიცივეში. თან სტრესისგან კიდევ უფრო მაკანკალებდა: სკამის თავში რომ დავჯდებოდი კანკალით ბოლოში გავდიოდი. გაჭირვებულ კაცს ქვა აღმართში მიეწიაო და  ეს ავტობუსი საერთოდ არ მოვიდა, მივბრუნდი ისევ აეროპორტში და დილით 10-ზე რაღაც დინჯად მოარულს გავყევი ბრიუსელამდე, რომელიც 4-ის ნაცვლად 8 საათში ჩავიდა სადგურზე.

გაუფრთხილებლად გავაცდინე სტაჟირების გადამწყვეტი დღე, როცა სუპერვაიზორისგან რეკომენდაცია უნდა მიმეღო, რომელიც იმ დღეს საზაფხულო შვებულებაში გადიოდა.

მთელი გზა თავ-ბედს ვიწყევლიდი: პარიზი და ჯანდაბა მე! დავტეულიყავი  ბრიუსელში!

როგორც იქნა,მივფორთხდი ჩემს არტიშოკის ქუჩაზე. დავეგდე და გათიშულს ჩამეძინა. ცოტა ხანში ზურგისა და ფეხის ტკივილმა გამაღვიძა, თურმე არც ფეხსაცმელი გამიხდია და არც ზურგჩანთა მომიძვრია.ერთი მოვიძრე,მეორე გავიხადე და ისევ გათიშულს ჩამეძინა.

DSC_0253.JPG

 

არაბანალური ტურისტული ადგილები

თუ უკვე ვენეციური გონდოლებით ისეირნეთ და გონდოლიერების არტისტული მონაცემებით დატკბით, ასევე დაიპყარით ეიფელიც კოშკი და ფრანგული კრუასანებიც იგემეთ, ამსტერდამში ჰოლანდიური თავისუფლებაც იგრძენით და ბერლინში – გერმანული პუნქტუალობაც, მაშინ დროა სამიზნე წერტილებად ისეთი ადგილები შეარჩიოთ, რომლებიც არც თუ ისე ცნობილი,მაგრამ ნამდვილად საოცარია.

საწყის ეტაპზე გთავაზობთ ევროპის 6 საყვარელ, მყუდრო და მომხიბვლელ ადგილს:

1.ჩემს სიაში პირველ ადგილს კლოდ მონეს ბაღი იკავებს, რომელიც პარიზიდან 80 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს ლამაზ ადგილ ჟივერნიში. 1890 წელს კლოდ მონეს საკუთარი სახლი იყიდა, სადაც გააშენება ულამაზესი ბაღი და მისი შედევრების ნაწილი სწორედ ამ ბაღში შეიქმნა. მხატვარი აქ 43 წლის განმავლობაში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა. 1966 წელს ბაღი კლოდ მონეს ვაჟმა მიშელ მონემ სამხატვრო აკადემიას გადასცა, რომელმაც ომის შედეგად დაზიანებულ სახლს და ბაღს რეკონსტრუქცია ჩაუტარა. ბაღს ყოველწლიურად ნახევარ მილიონამდე დამთვალიერებელი სტუმრობს.giverny-3giverny-9

2. თუ ესპანეთში გაქვთ დაგეგმილი ვიზიტი, თავგადასავლების მოყვარული და რისკიანიც ბრძანდებით,გარახონაის ეროვნული პარკიც არ უნდა გამოგრჩეთ, რომელიც კანარის კუნძულებიდან ერთ-ერთ კ. გომერაზე მდებარეობს. კუნძულს სახეწოდება მასზედ მდებარე უმაღლესი კლდის “გარახონაის” მიხედვით ეწოდა. კლდის სახელწოდება კი შეყვარებული წყვილის გარასა და ხონაის ლეგენდიდან მომდინარეობს, რომლის შესახებაც მოგვიანებით მოგითხრობთ.ParqueNacionalGarajonay

3. ჰოლანდია მხოლოდ ამსტერდამი ან ჰააგა არ გეგონოთ. არავითარ შემთხვევაში არ წახვიდეთ ნიდერლანდებიდან ისე რომ სოფელ გიეთორნს  არ ერტუმროთ. ეს სოფელი ამსტერდამისგან არც თუ ისე შორს მდებარეობს, რომელიც მყუდრო და  ზღაპრულია. ხანდახან ბებოს საყვარელ სოფელს და იქ მდებარე ქოხებსაც კი მოგაგონებთ. უფრო მეტიც, გიეთორნს  ნიდერლანდების ვენეციასაც კი უწოდებენ.Landscape-view-of-famous-Giethoorn-village-with-canals-and-rustic-thatched-roof-houses-in-farm-area.-min

4. თუ ზამთრის მშვენიერებით ან ჩრდილოეთის ციალით ტკბობა და თბილად, საყვარელ ადამიანთან ერთად ყოფნაც გინდათ, კაკსლაუტანენის სასტუმრო თქვენთვისაა: თერმული მინის იგლუები თქვენს ოცნებას მაქსიმალურად კომფორტულად და მყუდროდ აახდენს. საშობაოდ სანტა კლაუსის სახლიც გიმასპინძლებთ. მთავარია საჭირო ფინანსები და სურვილი.kakslauttanen_glass_igloo_inside_2_1366x768

5. ეს საოცარი და უცნაური მწვანე ტბა  ავსტრიაში, ტრაგოესის მუნიციპალიტეტში  მდებარეობს, რომელსაც გარს   მთები აკრავს. ტბის სახელწოდება გამომდინარეობს მისი ზურმუხტისებრი ფერიდან. ზამთარში ტბა 2 მეტრის სიღრმისაა და ტერიტორია წარმოადგენს სასეირნო პარკს, ხოლო გაზაფხულზე, თოვლის დნობის პერიოდში სიღრმე 12 მეტრს აღწევს და პარკის ტერიტორიაც წყლით იფარება. განსაკუთრებით სასურველია თუ  ტბას ივნისში ესტუმრებით, რადგან ამ დროს ტბის სიღრმე მაქსიმუმს აღწევს და წყალიც იმდენად გამჭვირვალე და სუფთაა, რომ შესანიშნავად დაინახავთ ტბაში განთავსებულ პარკს.GREEN-LAKE before after

6. ესპანური სინაგოგა პრაღაში ნამდვილად მოგნუსხავთ და მოგაჯადოვებთ. იგი ქ. პრაღაში, ებრაულ დასახლებაში მდებარეობს და მუზეუმის სტატუსს ატარებს. სინაგოგას აქვს 2 სართული, რომელიც გამორჩეულია განსაკუთრებული დიზაინითა და დახვეწილობით.22_ext_spanelska_synagoga_interier – kopie_bgab07c6bee42ed23d261a6b54d3d859b9

 

ძლიერი ქალები

ხშირად შევხვედრივარ ძლიერ ქალებს, რთული და დაძაბული დღის შემდეგ სავსე ენერგიით რომ ეთამაშებიან საკუთარ შვილებს…

გოგონებს, უამრავი ტკივილით, მაგრამ მაინც ციმციმა თვალებითა და ლამაზი ღიმილით…

მარტოხელა დედებს, დახეული წინდებითა და შვილის საყვარელი შოკოლადებით ხელში

ქალებს, ქმრის ღალატი რომ არ აიტანეს და მარტოებმა იკისრეს ოჯახის ტვირთი

ისეთებსაც შევხვედრივარ ქმრის ღალატი რომ აიტანეს, მხოლოდ იმიტომ რომ სხვა გზა არ ჰქონდათ

შვილმკვდარი დედაც ბევრი შემხვდა…საგულდაგულოდ რომ ინახავენ ამ უზომო სევდას

დაქვრივებული, გზა-შარას უიმედოდ დარჩენილებიც ბევრნი არიან

ან კიდევ დედები კილომეტრებით შორს რომ ცხოვრებენ საკუთარი შვილებისგან

უსამართლოდ დამცირებულ ქალებსაც ვიცნობ  ყოფილ მეუღლეებს რომ ემუდარებიან შვილს ყურადღება დაუთმონ, ბავშვმა რომ მამა არ შეიძულოს

ისეთებიც შემხვედრია ასაკის მიუხედავად მუდმივად რომ სწავლობენ, დღე-ღამეში 4-5 საათი სძინავთ და სამსახურს, ოჯახს და უწყვეტ განათლებასაც რომ ათავსებენ

მშვიდი ქალებიც ვიცი გრაციოზულად ექსტრემალები რომ არიან

გგონია, დაამთავრე ძლიერი ქალების ამოცნობა, მაგრამ ამოუწურავები არიან…ყოველ დღე უფრო და უფრო გაოცებენ. უსმენ და გიკვირს როგორ იტანენ ამდენ ტკივილს,როგორ ართმევენ თავს ათას პასუხისმგებლობას…

თავიანთი პატარა სკივრები აქვთ და ყველა ტკივილი ჩაუკეცავთ სათუთად

ყველა ქალი ინახავს ისტორიას, სევდას, ბარიერს, ჩაგვრას, სიყვარულს, ზრუნვას და რაც მათ ჭირდებათ აღმოჩენაა მხოლოდ და მხოლოდ

საინტერესო მამაკაცებიც არსებობენ, ალბათ))

Gustav Klimt “Dame mit Muff”